Płaska jak stół,
na którym położona.
Nic się pod nią nie rusza
i ujścia sobie nie szuka.
Nad nią – mój ludzki oddech
nie tworzy wirów powietrza
i całą jej powierzchnię
zostawia w spokoju.

Jej niziny, doliny zawsze są zielone,
wyżyny, góry żółte i brązowe,
a morza, oceany to przyjazny błękit
przy rozdzieranych brzegach.

Wszystko tu małe, dostępne i bliskie.
Mogę końcem paznokcia przyciskać wulkany,
bieguny głaskać bez grubych rękawic,
mogę jednym spojrzeniem
ogarnąć każdą pustynię
razem z obecną tuż tuż obok rzeką.

Puszcze są oznaczone kilkoma drzewkami,
między którymi trudno by zabłądzić.
Na wschodzie i zachodzie,
nad i pod równikiem –
cisza, jak makiem zasiał,
a w każdym czarnym ziarnku
żyją sobie ludzie.
Groby masowe i nagłe ruiny
to nie na tym obrazku.

Granice krajów są ledwie widoczne,
jakby wahały się – czy być czy nie być.

Lubię mapy, bo kłamią.
Bo nie dają dostępu napastliwej prawdzie.
Bo wielkodusznie, z poczciwym humorem
rozpościerają mi na stole świat
nie z tego świata.

Autor: Wisława Szymborska

Skopiowano

Daj się namówić

Masz fantastyczny wierszyk lub tekst życzeń?

Co tydzień nagrywamy przegląd najlepszych wierszyków tygodnia.
Być może zaprezentujemy Twój - na Youtube i Instagram TV!

Dodaj wierszyk

Wyślij wiersz lub wierszyk

Wypełnij ponizszy formularz, aby wysłać do nas Twój wiersz lub wierszyk/tekst zyczeń.
Potrzebujemy kilku dni na sprawdzenie Twojego tekstu i jezeli tylko zostanie zaakceptowany, poinformujemy Cię o tym mailowo.